Door: Anton Kruining
Ik vertelde al er in de loop der jaren de meest bijzondere gasten hun intrede deden in casinospeelzaal...
Zo stapt op een avond een man het casino binnen die behoort tot het selecte groepje mensen dat tot de top van hun professie wordt beschouwd.
De meester van het oplichtersgilde: 'Heer O.'
 |
| Heer O. |
Met soepele tred, elegant gekleed in een duur maatkostuum, met zijden overhemd en exclusieve Picasso-stropdas, wandelt hij op handgemaakte Engelse schoenen naar de bar.
De blikken die hem volgen zijn vol bewondering. Dit is duidelijk een man van de wereld die met smaak veel geld besteedt aan zijn uiterlijk.
Sommige blikken zijn wat meer argwanend. Die komen van de mensen die een paar jaar tevoren via kranten en tv over deze man het een en ander hadden vernomen.
Ik herken hem meteen van de sappige verhalen.
Over hoe Heer O. op slinkse wijze kleine en grote overheden miljoenen afhandig heeft weten te maken. En ook over een paar geldgeile miljonairs die de klos waren.
Via dubieuze beleggingsconstructies heeft Heer O. zijn zakken weten te vullen met talloze miljoenen.
Helaas is hij op een gegeven moment in de handboeien geslagen en mocht hij op kosten van de staat een paar jaar in een all-inclusive 'staatshotel' verblijven om zijn zonden te overdenken.
Na een paar slokken genomen te hebben van zijn favoriete whisky 'Johnnie Walker Blue label' (toen al rond de 40 gulden per glas) komt hij op mijn speeltafel af. Die avond is dat de Franse Roulette 7 met een minimum van 50.
Met een allerbeminnelijkste glimlach begroet hij mij en zijn medespelers. "Goedenavond!"
Onwillekeurig schiet je bij zo'n man in 'code rood'.
Slaat natuurlijk nergens op. Heer O. houdt zich niet bezig met kruimels, maar met miljoenen.
Onwillekeurig schiet je bij zo'n man in 'code rood'.
Slaat natuurlijk nergens op. Heer O. houdt zich niet bezig met kruimels, maar met miljoenen.
Hij wisselt 1000 gulden en begint op zijn gemak wat te spelen: finale 3, een paar nummers en plein en wat combinaties daarvan.
Zijn vlotte babbel zorgt er al snel voor dat hij in een geanimeerd gesprek raakt met wat gasten aan tafel. Ook croupiers betrekt hij er af en toe bij.
Natuurlijk houden die zich zoveel mogelijk op de vlakte. Niet alleen omdat praten met de gasten in die tijd niet hoort, maar vooral omdat het deze keer Heer O. betreft.
De gasten mogen geen drankje gebruiken aan de speeltafel. Roken mag wel. En daar krijgt Heer O. op zeker moment zin in. Hij pakt een lederen etui uit zijn binnenzak en haalt daar een metalen kokertje uit. Uit dat kokertje komt een dure exclusieve met de hand gerolde sigaar tevoorschijn. Een 'Monte Christo'. Door sigarenrokers die zich wat kunnen veroorloven algemeen erkend als een van de beste ter wereld. Het prijskaartje is navenant: van 40 tot 80 gulden per stuk.
De Bout de Table zit het hele sigaren-ritueel met grote belangstelling te bekijken: het ruiken aan de sigaar, het tussen de vingers rollen en naar het gekraak luisteren, het puntje eraf knippen en het ten slotte met een lucifer voorzichtig laten gloeien van de sigaar.
Heer O. ziet hem kijken en legt met een zachte stem uit wat een genoegen het roken van een goede sigaar is. En dat zoiets derhalve speciale aandacht behoeft.
"Mijn chef houdt ook van een goede sigaar," laat de BdT zich ontvallen.
Heer O. kijkt mijn richting uit.
"Chef ik mag u wat exclusiefs offreren?"
Voordat ik kan reageren pakt hij met een zwierig gebaar een kokertje uit de etui en overhandigt dat aan de BdT. Die schuift met een voldane glimlach het kokertje naar zijn collega boven bij de cilinder. En deze legt het voor me neer op tafel.
Ik voel me natuurlijk enorm opgelaten. Niet alleen mag je als chef eigenlijk niets van gasten aannemen, maar zeker aan iets dat van Heer O. af komt wil ik mijn vingers niet branden.
Tegelijkertijd schoffeer ik hem door bot te weigeren.
Ik besluit diplomatiek te zijn.
"Dank u wel, ik waardeer het bijzonder en zal hem met veel aandacht en genoegen oproken." Ik knikte hem op mijn allervriendelijkst toe.
Security waar ik het voorval later bij meld heeft gelukkig geen enkel probleem met de geschonken sigaar en wenst mij veel rookplezier toe.
Na verloop van tijd staat Heer O. op en begeeft zich naar de bar voor zijn favoriete whisky.
Tot mijn stomme verbazing en met groeiende belangstelling zie ik even later Sjakie I. naast hem plaatsnemen.
Sjakie staat in de Nijmeegse contreien en ver daarbuiten, bekend als koppelbaas en bezit een slinksheid en overwicht waardoor hij anderen van iets kan overtuigen dat te mooi is om waar te zijn. Hetgeen meestal ook het geval is.
Zijn vlotte babbel zorgt er al snel voor dat hij in een geanimeerd gesprek raakt met wat gasten aan tafel. Ook croupiers betrekt hij er af en toe bij.
Natuurlijk houden die zich zoveel mogelijk op de vlakte. Niet alleen omdat praten met de gasten in die tijd niet hoort, maar vooral omdat het deze keer Heer O. betreft.
 |
| De Monte Christo sigaar. |
De Bout de Table zit het hele sigaren-ritueel met grote belangstelling te bekijken: het ruiken aan de sigaar, het tussen de vingers rollen en naar het gekraak luisteren, het puntje eraf knippen en het ten slotte met een lucifer voorzichtig laten gloeien van de sigaar.
Heer O. ziet hem kijken en legt met een zachte stem uit wat een genoegen het roken van een goede sigaar is. En dat zoiets derhalve speciale aandacht behoeft.
"Mijn chef houdt ook van een goede sigaar," laat de BdT zich ontvallen.
Heer O. kijkt mijn richting uit.
"Chef ik mag u wat exclusiefs offreren?"
Voordat ik kan reageren pakt hij met een zwierig gebaar een kokertje uit de etui en overhandigt dat aan de BdT. Die schuift met een voldane glimlach het kokertje naar zijn collega boven bij de cilinder. En deze legt het voor me neer op tafel.
Ik voel me natuurlijk enorm opgelaten. Niet alleen mag je als chef eigenlijk niets van gasten aannemen, maar zeker aan iets dat van Heer O. af komt wil ik mijn vingers niet branden.
Tegelijkertijd schoffeer ik hem door bot te weigeren.
Ik besluit diplomatiek te zijn.
"Dank u wel, ik waardeer het bijzonder en zal hem met veel aandacht en genoegen oproken." Ik knikte hem op mijn allervriendelijkst toe.
Security waar ik het voorval later bij meld heeft gelukkig geen enkel probleem met de geschonken sigaar en wenst mij veel rookplezier toe.
Na verloop van tijd staat Heer O. op en begeeft zich naar de bar voor zijn favoriete whisky.
Tot mijn stomme verbazing en met groeiende belangstelling zie ik even later Sjakie I. naast hem plaatsnemen.
Sjakie staat in de Nijmeegse contreien en ver daarbuiten, bekend als koppelbaas en bezit een slinksheid en overwicht waardoor hij anderen van iets kan overtuigen dat te mooi is om waar te zijn. Hetgeen meestal ook het geval is.
 |
| De Waalbrug Nijmegen. |
Zo heeft Sjakie op zeker moment de Nijmeegse Waalbrug als oud staal weten te verkopen aan buitenlanders. Er komt volgens hem een nieuwe brug en hij heeft het exclusieve recht verworven om de oude te verkopen.
Als Heer O. en Sjakie I. met elkaar zitten te praten kijken we elkaar aan.
"Wie gaat door dit gesprek deze keer een godsvermogen verliezen?" vragen wij ons af.
Na een half uurtje verschijnt Heer O. weer bij me aan tafel. Hij wisselt opnieuw een paar duizend gulden en speelt verder.
Op een bepaald moment schuift de croupier automatisch de uitbetaling van de 23 naar Heer O. toe. Hij speelt elke keer immers finale 3 met vijftig.
"Nee sorry chef, ik heb deze keer niet gespeeld. Die vijftiger moet van iemand anders zijn!"
Dat blijkt even later inderdaad het geval. De croupier is iets te snel geweest in zijn aanname dat de inzet van Heer O. is.
Als we later na de dienst met de equipe in onze stamkroeg nog even een glaasje drinken, komt het gesprek natuurlijk op Heer O. en hoe bijzonder het van hem is geweest om de betaling te weigeren.
Er volgt een daverend gelach als een croupier zijn glas heft:
Een andere keer heeft Sjakie middels diezelfde Waalbrug een miljoenendeal weten af te sluiten om ergens in een ver land bruggen te mogen verven.
Hij vertelt doodleuk dat hij tot grote tevredenheid van de overheid bij de Nijmeegse brug de verfklus heeft mogen uitvoeren. Natuurlijk heeft geen verfkwast van Sjakie ooit de Waalbrug gezien...
Als Heer O. en Sjakie I. met elkaar zitten te praten kijken we elkaar aan.
"Wie gaat door dit gesprek deze keer een godsvermogen verliezen?" vragen wij ons af.
Na een half uurtje verschijnt Heer O. weer bij me aan tafel. Hij wisselt opnieuw een paar duizend gulden en speelt verder.
Op een bepaald moment schuift de croupier automatisch de uitbetaling van de 23 naar Heer O. toe. Hij speelt elke keer immers finale 3 met vijftig.
"Nee sorry chef, ik heb deze keer niet gespeeld. Die vijftiger moet van iemand anders zijn!"
Dat blijkt even later inderdaad het geval. De croupier is iets te snel geweest in zijn aanname dat de inzet van Heer O. is.
Als we later na de dienst met de equipe in onze stamkroeg nog even een glaasje drinken, komt het gesprek natuurlijk op Heer O. en hoe bijzonder het van hem is geweest om de betaling te weigeren.
Er volgt een daverend gelach als een croupier zijn glas heft:
"Op Heer O. een van die mensen die gewoon te eerlijk is voor deze wereld!"
(De 'Monte Christo' heb ik later, vergezeld door een zachte Cognac, met een paradijselijk plezier opgerookt.)
(De 'Monte Christo' heb ik later, vergezeld door een zachte Cognac, met een paradijselijk plezier opgerookt.)