De Pastoor2

 Door: Anton Kruining

Dit is het verhaal over een van de bijzondere casinogasten die me in al die jaren is bijgebleven...

Hij kwam zo'n vier á vijf keer per maand om roulette te spelen. Een onopvallende man. Altijd onberispelijk gekleed in een donkergrijs pak, blauw overhemd en lichtgrijze stropdas.

Zijn gezicht straalde een soort sereniteit uit met daarin een paar grijs-groene ogen die de onderkoelde kracht weerspiegelden van iemand die wist dat hij de onvoorwaardelijke waarheid aan zijn kant had.

Als hij plaatsnam aan de vijfjes-tafel van de Franse Roulette, knikte hij met een flauwe glimlach naar de chef en de andere tafelgenoten.

Het was eigenlijk een man die onopvallend voorbij gleed in het spelerscircuit. Hij speelde met vijfjes en soms een paar tientjes. Losse nummers, buren en af en toe rood of zwart. Een kleine speler.

Op een avond word mijn aandacht getrokken door iets. Het glinstert op de rever van zijn jasje. Ik kijk wat nauwkeuriger. Het is een gouden kruisje.

Steeds meer priesters in die dagen hangen hun zwarte priesterpak met wit boordje aan de wilgen. Ze dragen een normaal kostuum wanneer ze hun religieuze wereld verlaten.
Maar op een subtiele manier willen ze ingewijden toch laten weten dat ze als geestelijke in dienst van de Heer zijn. En dat doen ze door een klein kruisje op de rever van hun jasje te dragen.

Als de gast bij mij over de balustrade leunt een sigaretje staat te roken - toentertijd was roken nog heel gewoon - vraag ik hem er naar.

De man trekt wit weg en kijkt met een paniekerige blik naar het kruisje. In een flits is het verdwenen.
"Neem me niet kwalijk chef," stamelt hij. "Ik ben totaal vergeten het af te doen. Ik wil geen aanstoot geven of problemen veroorzaken. Ik ben namelijk pastoor."
Hij noemt een dorpje diep in België waar ik nog nooit van gehoord heb.
"Ik zou niet willen dat iemand weet dat ik het casino bezoek. Dat leidt alleen maar tot vervelende vragen en opmerkingen."

Nu betwijfel ik of iemand uit zijn dorpje het woord casino kent. En als men al weet wat het betekent, zal het bezoek aan zo'n oord als het graaien in de broekzak van de duivel worden beschouwd. Wie zal hem ooit in de casinospeelzaal tegen het lijf moeten lopen?
Ik knik en zeg dat ik zijn situatie begrijp.

Natuurlijk flitsen er beelden door mijn hoofd van offerblokken die heimelijk door hem geleegd worden en collectes uit de kerkmis die hij vertwijfeld in het casino probeert te verdubbelen. Maar als je daarbij stil staat kan je driekwart van de gasten wel in een of ander financieel verdachtenbankje plaatsen.
Ik bied hem een drankje aan tegen de schrik.
Hij gaat weer aan de speeltafel zitten en speelt zijn spelletje verder. Aan het eind van de avond komt hij mij een hand geven en verdwijnt daarna de donkere winternacht in.

Ik heb hem nog een aantal keren mogen begroeten aan de roulettetafel. Een keer moet ik discreet wijzen op het gouden kruisje, dat hij met een dankbare hoofdknik in mijn richting razendsnel verwijdert.

Op een zeker moment valt mij op dat ik meneer pastoor al zeker meer dan een half jaar niet meer gezien heb. Ik sta er niet lang bij stil. Het gebeurt vaker dat vaste gasten ineens niet meer komen. Dat kan allerlei redenen hebben. Maar sommige markante figuren zoals hij, mis je toch een beetje als ze in de speelzaal ontbreken. 

Een aantal jaren later duikt meneer pastoor ineens weer op.

"Hallo chef!"

Hij kijkt me aan met een grote glimlach op zijn sterk vermagerde gezicht.
Ik geef hem een hand.
"Lang niet gezien meneer," zeg ik.
"Klopt chef, ik was helaas verhinderd."


Hij begint te vertellen over zijn voortdurend verlies in het casino. En zijn probleem met het kerkbestuur, dat uiteindelijk ontdekt heeft dat er behoorlijk wat geld uit de kas is verdwenen.
"Ik was echt van plan het allemaal aan te zuiveren hoor chef, geloof me.
De rechter kon ik helaas niet overtuigen. Hij stuurde me naar het gevang voor een aantal maanden."
Ik betuig mijn medeleven.

"Toen ik weer vrij kwam ben ik uit het priesterambt gestapt en de horeca ingegaan. Ik heb allerlei baantjes gehad. Uiteindelijk ben ik manager geworden van een grote discotheek in Antwerpen."
Hij keek me vol tevredenheid aan.
"En dat is nog niet alles chef, daar heb ik ook Marie ontmoet." Hij wijst trots op een volslanke blonde Belgische madam die stralend achter hem staat en mij vriendelijk toelacht.

Ik schud haar hand.
"Ja chef, Gods wegen zijn ondoorgrondelijk," zegt de ex-pastoor.
Hij beent weg en geeft de croupier acht en tien buren met vijftig.
In zijn kielzog volgt Marie.
Ze heeft een klein gouden kruisje om haar hals.

Nieuwe Casinogeuren2

Door: Anton Kruining

Om precies middernacht op 11 oktober 1991 kruipt een psycholoog uit Chicago achter een rij speelautomaten in het Las Vegas Hilton Casino...

Hij schakelt een primitief apparaatje in van karton, zwart metaal en ventilator-onderdelen dat hij thuis heeft gemaakt. De volgende 48 uur pompt het verborgen machientje een aangenaam ruikende geur in de muffe casinolucht.

De wetenschapper is geen indringer, maar een geur-expert die door Lee Skelley, de eigenaar van het casino, is uitgenodigd om te testen of bepaalde geuren op een subtiele manier de spelers zodanig kunnen beïnvloeden, dat ze meer spelen.

Gedurende twee dagen werpen spelers duizenden extra speelmunten in de 18 automaten in het testgebied. 45% meer dan normaal in een oktoberweekend!

In Las Vegas, Atlantic City, Europa en Azië worden sindsdien 24 uur per dag in tal van casino's diverse geuren de speelzalen ingepompt.

Door geuren in een flow.

Bezoekers van de casino’s raken door de geur in een soort flow. Mensen verliezen daardoor hun tijdsbesef en gaan volledig op in het kansspel.

Kortom: bepaalde geuren in casino’s verspreiden, leidt ertoe dat gasten rustiger worden, langer blijven en meer geld uitgeven.

Naast het verspreiden van de juiste geur is het ook van belang dat muziek, licht en temperatuur op elkaar zijn afgestemd.

Ook Holland Casino deed bescheiden mee aan deze geur-marketing. Jaren geleden begonnen in een paar vestigingen al de eerste experimenten. Door morele, ethische en praktische bezwaren is men er snel mee gestopt.

De geur-marketing heeft in de afgelopen jaren een enorme vlucht genomen.

Bijvoorbeeld tijdens Pasen, Valentijn of Sinterklaas verspreiden diverse winkels een chocoladegeur. Ze stimuleren zo de verkoop van eitjes, harten, of letters van chocolade.

De geuren zorgen voor impuls-aankopen.

Ook de geur van versgebakken brood in een supermarkt of de geur van appeltaart bij de bakkerij laten het water in de mond lopen en zorgen voor impuls-aankopen. 

Geur speelt in op ons onderbewuste en verleidt ons tot spontane beslissingen.

Wat is nu de ideale geur in een casino?

Daar is niet een eenduidig antwoord op te geven.

Verschillende factoren spelen hierbij een rol:

Ligt het casino in de Randstad of diep in de provincie? Ligt het in het centrum van een stad of aan de rand ervan? Is de geur bedoeld voor bij de receptie, bar, speeltafels of speelautomaten? Heeft het management van de vestiging een eigen voorkeur voor bepaalde geuren?

Geuren creëren is een machtig instrument om gasten in een casino te krijgen en te houden.

Koffie met een glimlach.

Toch gaat er niets boven de vriendelijke glimlach en de persoonlijke service van de casinomedewerker die je als gast doet voelen dat je welkom bent.

En als dat óók nog eens vergezeld gaat door de heerlijke geur van een aangeboden kopje koffie, glaasje wijn of bier, dan beleeft de gast zonder te spelen meteen al zijn moment van geluk...

Eerlijke Jongens2

Door: Anton Kruining

Ik vertelde al er in de loop der jaren de meest bijzondere gasten hun intrede deden in casinospeelzaal...

Zo stapt op een avond een man het casino binnen die behoort tot het selecte groepje mensen dat tot de top van hun professie wordt beschouwd.

De meester van het oplichtersgilde: 'Heer O.'

Heer O.

Met soepele tred, elegant gekleed in een duur maatkostuum, met zijden overhemd en exclusieve Picasso-stropdas, wandelt hij op handgemaakte Engelse schoenen naar de bar.
De blikken die hem volgen zijn vol bewondering. Dit is duidelijk een man van de wereld die met smaak veel geld besteedt aan zijn uiterlijk.
Sommige blikken zijn wat meer argwanend. Die komen van de mensen die een paar jaar tevoren via kranten en tv over deze man het een en ander hadden vernomen.

Ik herken hem meteen van de sappige verhalen.
Over hoe Heer O. op slinkse wijze kleine en grote overheden miljoenen afhandig heeft weten te maken. En ook over een paar geldgeile miljonairs die de klos waren.
Via dubieuze beleggingsconstructies heeft Heer O. zijn zakken weten te vullen met talloze miljoenen.
Helaas is hij op een gegeven moment in de handboeien geslagen en mocht hij op kosten van de staat een paar jaar in een all-inclusive 'staatshotel' verblijven om zijn zonden te overdenken.

Na een paar slokken genomen te hebben van zijn favoriete whisky 'Johnnie Walker Blue label' (toen al rond de 40 gulden per glas) komt hij op mijn speeltafel af. Die avond is dat de Franse Roulette 7 met een minimum van 50.

Met een allerbeminnelijkste glimlach begroet hij mij en zijn medespelers. "Goedenavond!"
Onwillekeurig schiet je bij zo'n man in 'code rood'.
Slaat natuurlijk nergens op. Heer O. houdt zich niet bezig met kruimels, maar met miljoenen.

Hij wisselt 1000 gulden en begint op zijn gemak wat te spelen: finale 3, een paar nummers en plein en wat combinaties daarvan.
Zijn vlotte babbel zorgt er al snel voor dat hij in een geanimeerd gesprek raakt met wat gasten aan tafel. Ook croupiers betrekt hij er af en toe bij.
Natuurlijk houden die zich zoveel mogelijk op de vlakte. Niet alleen omdat praten met de gasten in die tijd niet hoort, maar vooral omdat het deze keer Heer O. betreft.

De Monte Christo sigaar.

De gasten mogen geen drankje gebruiken aan de speeltafel. Roken mag wel. En daar krijgt Heer O. op zeker moment zin in. Hij pakt een lederen etui uit zijn binnenzak en haalt daar een metalen kokertje uit. Uit dat kokertje komt een dure exclusieve met de hand gerolde sigaar tevoorschijn. Een 'Monte Christo'. Door sigarenrokers die zich wat kunnen veroorloven algemeen erkend als een van de beste ter wereld. Het prijskaartje is navenant: van 40 tot 80 gulden per stuk.

De Bout de Table zit het hele sigaren-ritueel met grote belangstelling te bekijken: het ruiken aan de sigaar, het tussen de vingers rollen en naar het gekraak luisteren, het puntje eraf knippen en het ten slotte met een lucifer voorzichtig laten gloeien van de sigaar.
Heer O. ziet hem kijken en legt met een zachte stem uit wat een genoegen het roken van een goede sigaar is. En dat zoiets derhalve speciale aandacht behoeft.

"Mijn chef houdt ook van een goede sigaar," laat de BdT zich ontvallen.
Heer O. kijkt mijn richting uit.
"Chef ik mag u wat exclusiefs offreren?"

Voordat ik kan reageren pakt hij met een zwierig gebaar een kokertje uit de etui en overhandigt dat aan de BdT. Die schuift met een voldane glimlach het kokertje naar zijn collega boven bij de cilinder. En deze legt het voor me neer op tafel.
Ik voel me natuurlijk enorm opgelaten. Niet alleen mag je als chef eigenlijk niets van gasten aannemen, maar zeker aan iets dat van Heer O. af komt wil ik mijn vingers niet branden.
Tegelijkertijd schoffeer ik hem door bot te weigeren.
Ik besluit diplomatiek te zijn.
"Dank u wel, ik waardeer het bijzonder en zal hem met veel aandacht en genoegen oproken." Ik knikte hem op mijn allervriendelijkst toe.

Security waar ik het voorval later bij meld heeft gelukkig geen enkel probleem met de geschonken sigaar en wenst mij veel rookplezier toe.

Na verloop van tijd staat Heer O. op en begeeft zich naar de bar voor zijn favoriete whisky.
Tot mijn stomme verbazing en met groeiende belangstelling zie ik even later Sjakie I. naast hem plaatsnemen.
Sjakie staat in de Nijmeegse contreien en ver daarbuiten, bekend als koppelbaas en bezit een slinksheid en overwicht waardoor hij anderen van iets kan overtuigen dat te mooi is om waar te zijn. Hetgeen meestal ook het geval is.

De Waalbrug Nijmegen.

Zo heeft Sjakie op zeker moment de Nijmeegse Waalbrug als oud staal weten te verkopen aan buitenlanders. Er komt volgens hem een nieuwe brug en hij heeft het exclusieve recht verworven om de oude te verkopen.

Een andere keer heeft Sjakie  middels diezelfde Waalbrug een miljoenendeal weten af te sluiten  om ergens in een ver land bruggen te mogen verven.

Hij vertelt doodleuk dat hij  tot grote tevredenheid van de overheid bij de Nijmeegse brug de verfklus heeft mogen uitvoeren. Natuurlijk heeft geen verfkwast van Sjakie ooit de Waalbrug gezien...

Als Heer O. en Sjakie I. met elkaar zitten te praten kijken we elkaar aan.
"Wie gaat door dit gesprek deze keer een godsvermogen verliezen?" vragen wij ons af.
Na een half uurtje verschijnt Heer O. weer bij me aan tafel. Hij wisselt opnieuw een paar duizend gulden en speelt verder.
Op een bepaald moment schuift de croupier automatisch de uitbetaling van de 23 naar Heer O. toe. Hij speelt elke keer immers finale 3 met vijftig.

"Nee sorry chef, ik heb deze keer niet gespeeld. Die vijftiger moet van iemand anders zijn!"
Dat blijkt even later inderdaad het geval. De croupier is iets te snel geweest in zijn aanname dat de inzet van Heer O. is.

Als we later na de dienst met de equipe in onze stamkroeg nog even een glaasje drinken, komt het gesprek natuurlijk op Heer O. en hoe bijzonder het van hem is geweest om de betaling te weigeren.
Er volgt een daverend gelach als een croupier zijn glas heft:

"Op Heer O. een van die mensen die gewoon te eerlijk is voor deze wereld!"

(De 'Monte Christo' heb ik later,  vergezeld door een zachte Cognac, met een paradijselijk plezier opgerookt.)

De Zero 2

Door: Anton Kruining

Dat er soms vreemde en bizarre dingen gebeuren in de casinospeelzaal heb ik vaker verteld. Ook zul je dit misschien uit eigen ervaring weten.

Dit is een van die bizarre verhalen...

Op een warme zomeravond komen in een Limburgs casino een man en een vrouw de speelzaal binnen. Duidelijk een stel.

Hij, rijkelijk van tattoos voorzien, zijn haar in een paardenstaartje, een oorring in beide oren, een patserig zijden maatkostuum en een blik in de ogen van 'de eerste die mij een oor aannaait moet nog geboren worden'.

Zij, hoogblond, felrode opgespoten lippen, een royale voorgevel die te duur betaald is, een net te kort rokje voor haar leeftijd en op hakken zo hoog dat alleen al er naar kijken hoogtevrees geeft.

Bij de Franse Roulette blijven ze staan.

"Hé Harrie, dat zijn die goktafels waar James Bond ook altijd op speelt in die films!"

Harrie knikt en voelt gelijk een beetje '007-gevoel' door zijn aderen stromen. Hij grijpt in zijn zak en pakt er een rol bankbiljetten uit.

"Heb je nog een goeie tip om te zetten voor mij maatje?"

De croupier aan de Bout de Table, kijkt hem aan. Een vlugge inschatting zegt hem dat hij te maken heeft met een beginner met teveel geld, die indruk wil maken op zijn liefje.

"Wel meneer, omdat het waarschijnlijk de eerste keer is dat u vanavond op de roulette speelt zou ik zeggen: Begin bij het begin: de zero, de nul."

Harrie begrijpt de logica en pakt vier briefjes van honderd.
"Zet dit er maar op!"

Een tikje verbijsterd schuift de jonge croupier Michel het geld naar zijn collega.
"Vierhonderd op de zero!"

Het geld wordt gewisseld in jetons en die worden midden op de zero geplaatst.

De kogel wordt gegeven...

hij rolt tergend langzaam over de cilinderrand...

begint plots te stuiteren...

en ploft dan een vakje in...

"Zero!" annonceert de croupier die gedraaid heeft met een lichte trilling in zijn stem. Michel aan de kop van de tafel krijgt een schok. En een stomp van Harrie.

"Ik heb gewonnen... ik heb gewonnen!"

Harrie slaat met een paar flinke klappen Michel enthousiast op zijn schouders.

"Maar wat heb ik nou gewonnen?"

Michel zit nog bij te komen van de vreugdeklappen en stamelt: "Veertienduizend gulden meneer."
"Da's geen kattenpis," zegt Harrie.

Even later bekijkt hij vol bewondering de fraaie plak van tienduizend en propt de jetons en plakken in zijn zak.
"Wat gebeurt er met mijn vierhonderd op die nul?"
"Die kunt u laten staan of...,"

hier aarzelt Michel even, "...of het als tip aan het personeel geven."
Harrie kijkt de jongeman aan alsof die net een onzedelijk voorstel heeft gedaan.

"Tip? Tip?"

De blondine fluistert Harrie in zijn oor: "Je mot die jongens altijd een dikke tip geven als je wint Harrie, dat hoort zo heb ik gehoord."
Harrie gromt iets onduidelijks en wendt zich opnieuw tot de jonge Michel. Hij wil zich niet laten kennen.

"Ik laat die vierhonderd staan en als die nul nog een keer komt mag jij dat plakkie van tien hebben als tip. Deal?"

Michel grijnst. Hij begrijpt dat dit de enige manier is om eventueel nog employée binnen te halen.
"Collega, de vierhonderd blijven op de zero staan. Als hij nog een keer komt is de plak van tien voor ons!"

Met het zweet in zijn handen geeft de collega aan de cilinder de kogel.
Michel naast Harrie sluit zijn ogen.

"Zero!!" schalt het opnieuw over de speeltafel.

Weer krijgt Michel een stomp en een paar klappen op zijn schouder.
"Harrie je hebt wéér gewonnen!" schettert de blondine.

Als de betaling richting Harrie wordt geschoven, kijken zo'n zestig paar ogen van personeel en gasten mee.
"Alstublieft meneer, veertienduizend gulden," zegt Michel en kijkt voorzichtig omhoog.
"Gezegd is gezegd, dat plakkie van tien is voor jou maatje!"

"Dix mille pour les employés!"

Overlopend van enthousiasme tikt Michel een aantal malen met de plak op de troncbus.
"Dix mille pour les employés! Tienduizend voor het personeel!" roept hij zo hard hij kan.
De plak van tien moet door een collega in kleinere plakken gewisseld worden want hij past niet in de gleuf van de troncbus.
Harrie geeft zijn blije croupier nog een klap op zijn schouder.
"Jij ook bedankt voor de tip maatje!"

Samen met zijn blondine loopt Harrie druk pratend richting bar. Vol ongeloof over zo'n sterk staaltje mazzel.
Michel slaakt een diepe zucht en voelt zich apetrots.
Hij heeft met zijn employée zojuist geschiedenis geschreven aan Franse Roulette...

(In verband met de privacy zijn andere namen gebruikt.)

De Poussette 2

 Door: Anton Kruining

Sinds er casino´s bestaan in de wereld probeert men op een oneerlijke manier zijn kansen te beïnvloeden. Soms gaat men zelfs over tot fraude. Vaak door een chip of jeton op een winnende kans te plaatsen nadat de roulettekogel al gevallen is. Dit noemt men in de casinowereld een Poussette...

Het is een gewone woensdagmiddag in een van de casino's in het zuiden. Het is hartje zomer en de airco draait op volle toeren. Toch voelt het in de speelzaal wat benauwd aan.

Over de speeltafels hangt een loom sfeertje. De spelers doen mechanisch hun inzet en de croupiers routinematig hun werk. Een ideale situatie voor iemand die wil frauderen en gebruik wil maken van wat ingezakte energie en concentratie.

Drie keurig geklede heren (een Amerikaan, een Joegoslaaf en een Belg) kijken met argusogen rond waar ze hun slag kunnen slaan.

Ze richten hun blik op AR 3. Daar zullen ze op slinkse wijze een poussette gaan plegen.

Ze gaan professioneel aan de gang.

Voordat de poussette plaatsvindt steelt de Amerikaan een kleurenchip van een nietsvermoedende speler. Er wordt gewacht op het juiste moment.

Dan vallen ze aan.

De Belg leidt de tafelleider af met een paar dringende vragen...
De Joegoslaaf jaagt op AR 3 de dealer in de stress door vlak voor het vallen van de kogel moeilijke annonces af te geven...
Dan valt de 36...
De Amerikaan doet de poussette...

De tafelleider weet de opdringerige Belg van zich af te schudden en de dealer heeft met de grootste moeite de Joegoslaaf laten stoppen met zetten.
Op de 36 staan twee honderdjes met daarop de gestolen kleurenchip.
De Amerikaan verlaat direct na zijn poussette de tafel en het casino.

Eerst wordt de kleurenchip uitbetaald aan een brave speler. Hij neemt met grote verbazing zijn betaling in ontvangst. Hij speelt bijna nooit op een vol nummer.

De Belg loopt van de tafelleider weg en claimt de twee honderdjes.

Hoewel niemand hem met honderdjes heeft zien spelen, is er geen reden om hem niet uit te betalen. Niemand anders meldt zich en er is eigenlijk niets verdachts, hij heeft immers toen de kogel viel bij de tafelleider gestaan.

De Belg neemt met een stralende glimlach de 7.000 aan. En met een zwierig gebaar geeft hij 200 tip voor het personeel. Hij wisselt de chips bij de kassa in en verlaat daarna het casino.

De tafelleider krijgt echter al snel een raar gevoel over de hele gang van zaken. Het blijft knagen dat er iets niet in orde is. Hij belt voor de zekerheid Security met een terugkijkverzoek.

En inderdaad. Feilloos tonen de camerabeelden aan hoe geraffineerd alles in zijn gang is gegaan.

De drie daders krijgen direct een Entreeverbod en de volgende dag doet Geert Polder** van Security aangifte bij de politie. Een poussette is immers een strafbaar feit, een vorm van fraude.

Net op het moment dat Geert aangifte doet, ziet hij tot zijn stomme verbazing de Belg het politiebureau binnenstappen. Die komt zich beklagen over het feit dat hij het casino niet meer in mag.

De Belg is totaal overdonderd als hij ter plekke wordt aangehouden en in een cel wordt gezet. De Joegoslaaf en de Amerikaan worden ook kort nadien in hun kraag gepakt.

Een gedeelte van de 7000 wordt in beslag genomen.

De Amerikaan heeft zich echter diep in de nesten gewerkt.

Er blijkt een verzoek tot uitlevering te bestaan vanuit de VS. Hij heeft in Las Vegas in diverse casino's ook fraude gepleegd.

Na een jaar procederen wordt hij uitgeleverd en verdwijnt hij voor een fiks aantal jaren achter de Amerikaanse tralies.

En het begon allemaal op een gewone woensdagmiddag in een casino in het zuiden van Nederland.

** Vanwege de privacy is een andere naam gebruikt.

Emoties rond de Roulettekogel2

Door: Anton Kruining

Ten onrechte denken mensen dat je in een casino alleen maar kunt verliezen. Het tegendeel is waar. Op een zeker moment staan veel spelers in de winst. Met misschien slechts een paar tientjes, maar toch.

De hebzucht ligt echter op de loer en weet op slinkse wijze bezit te nemen van een speler. De paar tientjes zijn in een oogwenk verdwenen en al gauw wordt er bijgetankt uit eigen portemonnee.
Maar er zijn ook spelers die door Vrouwe Fortuna innig omhelsd worden. Die écht winnen. Soms zelfs astronomisch veel.

Het was op een lome maandagavond...

Zo'n avond waarop de gasten verveeld hun spelletje speelden en de casinomensen hier en daar met de gasten rustig de tijd hadden om een praatje te maken. Zo ook bij de speelautomaten.

Alles ging rustig zijn gangetje toen daar plots de pleuris uitbrak!

Een kakofonie aan toeters, bellen, sirenes en opgewonden geschreeuw van gasten vulde de speelzaal.
De mega-jackpot was gevallen!
De speelautomaat die gelinkt was met tal van anderen in de Hollandse Casino's produceerde een ongelooflijke herrie.
De medewerkers speelautomaten snelden toe.

Ze zagen een man verbluft en verstijfd zitten. Duidelijk niet beseffend wat er was gebeurd.

"Gefeliciteerd meneer, u hebt de mega-jackpot gewonnen!"

De man keek de casinomedewerker aan en knikte vaag.
De zaalleiding werd gebeld. Die was binnen een paar minuten aanwezig en feliciteerde de gelukkige.
Een van de floormanagers stapte naar voren en wees opgewonden op de flikkerende display. "U bent de winnaar van liefst 2,3 miljoen euro!"
De speler, waarbij inmiddels het hele gebeuren langzaam begon in te dalen, glimlachte.

"Ja, geweldig."

De man, een vaste gast in het casino, stond bekend als uitermate nuchter en rustig. Hij speelde meestal in het weekend samen met zijn vrouw op zowel de automaten als aan diverse speeltafels.

"Zal ik uw vrouw even laten zoeken in het casino?" vroeg een van de medewerkers.

"Neu, laat haar maar. Anders wordt ze misschien zenuwachtig. Ik vertel het haar straks wel."

"Mag ik u iets te drinken aanbieden?" vroeg een floormanager.

"Ja, doet u maar een colaatje."

"Misschien in het restaurant met uw vrouw een heerlijk diner op kosten van het casino?"

"Nou een sateetje zou ik wel lekker vinden," antwoordde de man.

Samen met de gast baanden de floormanagers zich een weg door de toegestroomde gasten die opgewonden wezen op de gelukkige speler. Op kantoor moesten allerlei formaliteiten worden vervuld.
Het nieuws van de grote jackpot was natuurlijk in de kortste keren bij iedereen in de casino's bekend. En bij ons was ook al snel bekend wie de geluksvogel was.
Later op de avond kwam hij met zijn vrouw aan een speeltafel zitten. Discreet feliciteerde ik hem met zijn winst.

"U hoeft de rest van uw leven niet meer te werken. Misschien wordt het morgen zelfs lekker uitslapen."

De man keek mij verbaasd aan.

"Nee hoor, ik sta morgenochtend gewoon om vijf uur op om tegels te gaan zetten. En dat blijf ik voorlopig ook gewoon doen."

Ik knikte alsof ik het begreep.

"Met die miljoenen kunt u alle kanten op.
Een mooie nieuwe auto kopen misschien? Zo'n auto waar u altijd van gedroomd hebt..?"

"Och chef, ik heb een leuk Golfje waar ik tevreden mee ben."

"Een droomhuis laten bouwen met alles erop en eraan..?"

"Ik heb een leuk huurhuis, waarom zou ik?"

"Fantastische reizen maken en wat van de wereld zien...?"

"Ik hou niet van reizen. Allemaal gedoe. Het liefste zit ik thuis in mijn tuintje."

"U kunt uw kinderen wellicht een financieel ruggensteuntje geven," opperde ik met twijfel in mijn stem.

"Mijn kinderen zijn het huis uit en hebben het goed. Nee dat hoeft echt niet chef."

De man schudde opnieuw zijn hoofd.

Ik feliciteerde hem nogmaals met zijn 2,3 miljoen en wenste hem verder veel succes en wijsheid toe.

Vrouwe Fortuna.

Toen ik wegliep bekroop me een gevoel van bittere teleurstelling.
Hoe kon zo'n grote prijs zó verkeerd terecht komen? Hoe kon Vrouwe Fortuna zoiets doen?

Ik keek boos omhoog. Ik zag haar niet.

Wel meende ik zachtjes haar stem te horen: "Sorry chef..."

 

SCROLL NAAR BENEDEN VOOR MEER CASINOVERHALEN >>>