Door: Anton Kruining
______________________________________
Op een warme avond, jaren geleden in een van de Limburgse casino's, was het ongelooflijk druk aan de FR-speeltafels. De gasten verdrongen elkaar om te kunnen zetten. Elk spel bouwde zich op als de Zwitserse Alpen en was nauwelijks in de hand te houden.
Omdat er toch regelmatig een kogel gegeven moest worden, kregen de croupiers van de chef het bevel om na rien ne va plus absoluut geen inzet meer toe te laten.
De spanning was bij de croupiers van de gezichten af te lezen toen de kogel liep. De BdT zat met gespreide armen zijn dozijnen te beschermen. De tafelchef zat strak als een veer op het puntje van zijn stoel.
Op het laatste moment probeerde een dame toch nog door het cordon van gasten heen te breken om wat te zetten. Het geduw en getrek van de gasten had voor haar nogal verstrekkende gevolgen. Het lage decolleté van haar jurk, dat toch al de discretie had van een etalage, kon de spanning niet meer aan en gaf zijn verzet op. In volle glorie viel 'de rijke natuur' van mevrouw zowat op Rood.
'Speelt niet! Speelt niet!' schreeuwde de chef met overslaande stem naar haar.
Het daverende lachsalvo dat na enige seconden weerklonk was bijna tot op het hoofdkantoor te horen.
