Door: Anton Kruining
Mijn oude chef kijkt me aan met ogen die alles al gezien hebben in de casinowereld. Hij legt zijn hand op mijn schouder. "Je zult er helaas het nodige van meemaken."
Dat was jaren geleden. Toen ik net benoemd was als Tafelchef Franse Roulette.
Leon, een oude vos, die jarenlang in de meest uiteenlopende functies in tal van buitenlandse casino's heeft gewerkt, schudt zijn hoofd.
"Het houdt nooit op. Je zult je ogen en oren de kost moeten geven. Maar zelfs dán...
De belangrijkste tip die ik je kan geven: Kijk uit voor lage decolletés!"
Ik kijk hem bevreemd aan. "Lage decolletés?"
"Kijk," zei Leon, "Op een zeker moment komt er een knappe vrouw met een laag decolleté over de balustrade naast jouw chefstoel hangen. Ze glimlacht naar je. En haar complete 'natuur' stelt ze ten toon op die balustrade.

Ik snap wat Leon bedoelt en beloof zijn goede raad ter harte te nemen.
Zijn advies ben ik eigenlijk al lang vergeten, als er op een avond iets gebeurt...

Even later staat ze naast me bij de balustrade die rondom mijn chefstoel staat.
"Goedenavond chef!"
Ze geeft me een glimlach die mijn diepvriezer thuis binnen een minuut zou ontdooien.
"Goedenavond mevrouw."
Ze grijpt de balustrade beet en buigt zich naar voren. Haar natuurlijke rijkdom komt in volle glorie op me af.
"Is het mogelijk om een zitplaats voor mij aan tafel te reserveren chef?"
Ze fluistert het op een manier alsof ze me uitnodigt om samen romantisch bij kaarslicht in het casinorestaurant te gaan dineren in aanloop naar een veelbelovende nacht.
"Rien ne va plus!"
In de cilinder rolt de kogel nog een paar keer rond.
In een flits zie ik een soort geestesverschijning. Het is mijn oude chef Leon die met een waarschuwende vinger naar me wijst.

Een poussette!
Ik geef de croupier meteen opdracht de inzet weg te halen en bel voor assistentie.
De man die de inzet heeft gedaan nadat de kogel gevallen is, herken ik. Tijdens de briefing is zijn foto getoond. Hij wordt in diverse casino's gezocht wegens fraude.
Ik volg de man met mijn ogen en zie dat hij zijn jasje binnenstebuiten keert. Hij draagt ineens een geruit jasje. De bekende truc op om zich voor te doen als iemand anders. Ook zijn zwarte bril is verdwenen.
Vlakbij de uitgang weet Security hem nog net bij zijn kladden te grijpen.
Ik wend me naar de mooie vrouw naast me. Ze is in geen velden of wegen meer te bekennen...
Als ik later die avond met mensen van Security een gesprek heb over de gebeurtenissen aan tafel, wuif ik de complimenten weg. Ik vertel over mijn oude chef Leon. Dankzij hem was ik net op tijd om de poussette te zien.
's Nachts na de dienst in de stamkroeg van het casino, heb ik het over de waarschuwing van Leon. Behalve dat collega's met serieuze belangstelling luisteren, wordt er daarover natuurlijk ook flink wat afgelachen.
En al helemaal, als een collega in haar zomerjurkje met een laag decolleté demonstratief naast me komt staan en haar hoofd tegen mijn schouder legt.
"Is het mogelijk voor mij een glas witte wijn aan de bar te reserveren chef...?"
(In verband met de privacy is een andere naam gebruikt.)